zeraphina View my profile

FanFic

[FanFic 8059] This night , I wanna be with you.

posted on 30 Dec 2008 10:42 by zeraphina in FanFic

[Reborn! Fanfic] - This night , I wanna be with you.

 

Pairing  - Yamamoto & Gokudera

 

Rate - PG

 

_____________________________________

 

 

 

...........

 

................. 

 

คืนที่ 31 ธันวาคม...

 

 

แสงไฟสลัวจากโคมไฟรั้วถนน เกือบถูกบดบังด้วยแสงสีของสิ่งประดับสำหรับคืนวันสิ้นปี

น่าแปลกว่าแสงของโคมไฟที่สลัวนี้กลับดูงดงามคู่กับบรรยากาศหนาวเย็นนี้

ผู้คนไม่มากนักเดินสวนทางกันไปมา  ไม่ทำให้รู้สึกแออัดมากนัก...

 

 

แต่ว่า..ที่รู้สึกแออัดน่ะ คงเป็นใจของเขาเอง...

 

 

ผ้าพันคอสีน้ำเงินพลิ้วไหวตามความเร็วที่เด็กหนุ่มผมสีเงินสั้นก้าวเดินไปข้างหน้า

ใจจริงเขาไม่มีจุดมุ่งหมาย เพียงแค่อยากออกมาสูดอากาศภายนอกบ้าง

 

 

เขาไม่ได้เหงาสักหน่อย....แค่คิดว่า..คืนวันสิ้นปี..มันไม่ใช่วันที่ควรจะมาอยู่คนเดียวลำพัง...

 

 

อย่างน้อยก็เคาท์ดาวน์ข้างนอกท่ามกลางผู้คนก็ยังดี...ไม่รู้สึกเหงาจริงๆนะ..

 

 

มือสีขาวซีดซุกลงในเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลที่หนาไม่มาก เขายังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

อากาศที่หายใจออกเป็นไอน้ำทุกครั้ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเขียวมองเห็นผู้คนมากมายข้างหน้า...

 

ที่อยู่กันเป็นคู่ๆ....มือของทั้งสองจับมือ...เดินไปด้วยกัน... ท่าทางจะเป็นคืนที่ดีสำหรับคนพวกนี้นะ..

 

ริมฝีปากซีดยิ้มบางๆกับสิ่งที่ตนคิด ก่อนจะหันมองไปที่ร้านค้าตุ๊กตาด้านข้างที่แสดงสินค้า
ผ่านกระจก
และแสงไฟสลัวสวยงาม ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มใส่ชุดกันหนาวตัวใหญ่
อยู่ข้างตุ๊กตาหมีที่ใส่กระโปรง
มีผ้าพันคอสีชมพู ทั้ง 2 ตัวถูกแสดงไว้เป็นสินค้าเด่น

 

ขนาดตุ๊กตามันยังมีคู่เลย...โกคุเดระเอ้ย...

 

เขาเอ่ยกับตัวเองเบาๆ ไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะมองเห็นตุ๊กตาหมีสีขาวที่อยู่ด้านล่าง

ใส่ชุดกันหนาวสีน้ำตาลอ่อนหมวกไหมพรมสีเดียวกัน และผ้าพันคอสีครีม..

ที่ดูเตะตาเขาที่สุดในบรรดาตุ๊กตาที่แสดงทั้งหมดที่หน้าร้านนี้

 

ถ้าซื้อให้รุ่นที่สิบ รุ่นที่สิบจะชอบมั้ยนะ...เขาก้มตัวลงมองตุ๊กตาตัวนั้นใกล้ๆ
ก่อนยิ้มบางๆอีกครั้ง เมื่อคิดถึงตอนที่เขามอบมันให้รุ่นที่สิบที่เขาเคารพรัก
แล้วก็ไปร่วมปาร์ตี้ที่บ้านรุ่นที่สิบก็ได้มั้ง....

 

ที่บ้านรุ่นที่สิบก็คงจะวุ่นวายกับของประดับภายในบ้าน เจ้าวัวบ้าก็จะคอยแกล้ง
รุ่นที่สิบที่จัดของอยู่
คุณแม่ก็จะหัวเราะเบาๆกับการทะเลาะกันของรุ่นที่สิบกับวัวบ้า
ระหว่างที่ทำอาหารไปด้วย
คุณรีบอร์นก็จะนั่งทานข้าวไม่สนใจใคร อาเจ๊ก็พยายาม
จะป้อนข้าวคุณรีบอร์นให้ได้ 
ส่วนฟูตะกับอี้ผิงก็จะหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่บนตัก
ของคุณพ่อของรุ่นที่สิบที่อารมณ์ดียิ่งกว่า

 

..............ได้อยู่กับครอบครัวที่รักแล้วก็มีเสียงหัวเราะด้วยกันอย่างสนุกสนาน...

 

.......รุ่นที่สิบเนี่ย....ช่างน่าอิจฉาและเป็นคนที่โชคดีมากๆเลยนะครับ....

 

 

 

 

 

 

 

 

โกคุเดระ??

 

 

 

 

 

เสียงหนึ่งที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของเขา นัยน์ตาสีเขียวมรกตหันกลับไปมองทันที

 

ยามาโมโตะ?? เขาเอ่ยทักบุคคลตรงหน้า ที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีกรมท่าดูหนากว่าเขา

และส่งยิ้มร่าเริงอย่างทุกครั้งที่เขาเห็นกลับมาราวกับว่าดีใจที่เห็นว่าเป็นเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้

แต่เขากลับคิ้วขมวด….

แกมาทำอะไรที่นี่น่ะ?

 

ก็ออกมาเดินเล่นน่ะ นี่..โกคุเดระอยากได้ตุ๊กตาหมีหรอ??ยามาโมโตะยังคงยิ้มค้างเดินมาข้างๆ
เขา
พลางจ้องมองไปที่ตุ๊กตาหมีที่เขาจ้องอยู่เมื่อครู่

 

แกจะบ้ารึไง!! ฉันจะซื้อให้รุ่นที่สิบต่างหากเฟ้ย!!”

 

..............เขาไม่ชอบไอ้หมอนี่จริงๆ.... ก่อนออกจากบ้านก็อุตส่าห์สวดมนต์ขอให้เจอสิ่งดีๆ....

 

 

.....................แล้วไหงถึงเจอไอ้บ้านี่นะ..............

 

รอยยิ้มของยามาโมโตะหายไป เขาจ้องมองโกคุเดระครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มร่าเริงก่อนหน้านี้..

 

เป็นรอยยิ้ม....ที่ดูดีใจและเศร้า ในเวลาเดียวกัน...

 

มิน่าล่ะ....สายตาของโกคุเดระถึงได้เป็นแบบนั้น..

 

......................ทำเหมือนกับเข้าใจเขาทุกอย่าง..........นั่นแหละที่เขาไม่ชอบ...

 

 

งั้น.....คืนนี้โกคุเดระอยู่กับฉันนะ!” ยังพูดไม่สิ้นประโยคยามาโมโตะคว้าข้อมือของเขา

แล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนเขาเกือบเซล้มไปตามแรงดึง

 

................ไม่คิดจะถามก่อนรึไงนะ....ว่าฉันอยากไปกับนายรึเปล่า.....

 

นี่แกจะพาฉันไปไหนห๊า!!!!!!!!!!!!” ก็เลยอดโวยวายไม่ได้....

แต่เจ้าบ้าเบสบอลก็ยังส่งยิ้มกลับมาให้เขาเหมือนทุกครั้ง...

 

...............อย่างน้อย....ค่ำคืนนี้...ก็มีไอ้หมอนี่เป็นเพื่อนล่ะนะ.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงแล้วนะ โกคุเดระ เสียงร่าเริงของยามาโมโตะทำให้เขาตื่นจากภวังค์

ก่อนเงยหน้ามองสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา ตอนนี้พวกเขา 2 คนอยู่แถวย่านการค้า

ที่คนเดินพลุกพล่านกว่าเมื่อครู่เยอะมาก

 

เดินไปเรื่อยๆฆ่าเวลากันเถอะนะ

โกคุเดระไม่กล่าวอะไร เพียงแค่หันมองทางอื่นเท่านั้นเหมือนบอกว่า จะยังไงก็แล้วแต่นายเหอะ

 

 

 

ทั้งสองเดินดูของในงานไปเรื่อยเปื่อย

ทั้งสมุด ตุ๊กตา หนังสือ สร้อยคอ เสื้อผ้า อุปกรณ์กีฬา หรือแม้กระทั่งของกิน

 

อ่ะ....คิดว่านายอาจจะอยากกินนะยามาโมโตะถือของสิ่งหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเขา

 

โกโก้ร้อนแก้วหนี่ง..ที่ปิดฝาอยู่...

 

ฉันรู้...นายชอบกาแฟมากกว่า แต่กาแฟมันไม่ค่อยดีต่อร่างกายนะ...

 

 

“หุบปากน่า”

................อีกแล้ว....ทำเหมือนรู้ใจฉันอีกแล้ว.....

 

 

เจ้าบ้าเบสบอลจับมือของเขาให้มาถือโกโก้แทนที่ แล้วกุมมือของเขาอีกทีหนึ่ง...

 

..........แกแอบเนียนจับมือฉันนะ.....แต่...มือแกอุ่นจังนะ......

 

โกคุเดระ!!! มือนายเย็นเฉียบเลยนะเนี่ย!! ตัวกลายเป็นน้ำแข็งรึยังน่ะ!” พลันยามาโมโตะ

เอามือข้างหนึ่งมาแตะใบหน้าเขา รู้สึกถึงไออุ่นที่ผ่านมาที่ใบหน้า

ก่อนที่ยามาโมโตะก่อนถอดแจ็คเก็ตของตนออกมาคลุมให้เขาแทน

 

“เจ้าบ้า!!! แล้วแกไม่หนาวรึไงกัน!!” โกคุเดระรีบโวยวายทันที เพราะสภาพอากาศตอนนี้

หิมะเพิ่งจะหยุดตกไปได้ไม่นานเท่านั้น แต่เจ้าบ้าตรงหน้ากลับยิ้มแล้วส่ายหน้า

พยายามเก๊กท่าว่าตัวเองแข็งแรง...

 

.........ไอ้ปัญญาอ่อน!!!!!!!......

 

 

หนุ่มผมสีเงินจำใจใช้มือข้างหนึ่งดึงผ้าพันคอของตนออก ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นไป

นำผ้าพันคอสีน้ำเงินแสนหวงผืนนี้ ไปพันไว้บนลำคอของเพื่อนตรงหน้า

เป็นผลทำให้ผู้ที่เสียสละเสื้อให้หน้าแดงขึ้นฉับพลัน เพราะไม่คิดว่าเขาจะเสียสละผ้าพันคอให้

ก่อนที่โกคุเดระลดตัวลงแล้วหันหลังกลับไปอีกทางทันที

 

................เวลาหน้าแดงล่ะ...น่ารักเชียวนะแก.......

 

 

โกคุเดระยกโกโก้ร้อนขึ้นมาจรดริมฝีปากบาง ก่อนจะจิบเข้าไปเล็กน้อย

และพบว่ารสชาติดีกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก ตรงที่ว่าไม่หวานเท่าไหร่ ออกรสขมๆอย่างที่เขาชอบ

 

.............เลิกทำตัวรู้ใจฉันซะทีจะได้มั้ย.....

 

 

ริมฝีปากบางยิ้มน้อยๆอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ก่อนจะที่สลายหายไป

เมื่อมีมือมาจับที่ไหล่ของเขาทั้ง 2 ข้างให้เลี้ยวออกนอกเส้นทาง

 

ทางนี้นะโกคุเดระ ฉันว่านายต้องชอบที่นี่มากกว่าแน่

มืออุ่นหนาของยามาโมโตะกุมมือของเขาเอาไว้ ก่อนจะออกวิ่งออกห่างย่านการค้าไป

จนไปถึงที่เงียบสงบ ไม่มีผู้คนผ่าน

สวนสาธารณะที่ตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่ก็กวาดหิมะออกเห็นเป็นเส้นทางเดินเรียบร้อยแล้ว...

 

โกคุเดระเดินนำลิ่วดูสภาพอากาศรอบๆก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่มองเห็นดวงดาวมากมายอย่างชัดเจน

 

อีกไม่กี่นาทีก็จะ เคาท์ดาวน์กันแล้วนะเสียงของยามาโมโตะดังตามมาข้างหลัง

คงเพราะว่ามองเห็นโคมไฟนาฬิกาที่อยู่กลางสวนสาธารณะล่ะนะ

นั่นล่ะมันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า

 

หลังจากเคาท์ดาวน์นายไปไหนต่อ?โกคุเดระเอ่ยถาม

โดยที่นัยน์ตายังคงจ้องมองท้องนภาที่มีดวงดาวประดับมากมาย

 

ก็คงกลับบ้านไปนอน พรุ่งนี้เช้ามีซ้อมน่ะ

 

...................แยกย้ายกันกลับสินะ.........

 

 

อีกแค่ไม่กี่วินาที...

 

ขอบคุณนะโกคุเดระ... สำหรับคืนนี้...ที่ยอมมากับฉัน... ยามาโมโตะเดินมาข้างหลังเขา

 

แกลากฉันมาโดยที่ไม่ถามฉันไม่ใช่รึไงวะ??เขาตอบกลับไป

พลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตคืน เพราะจะได้เวลาเคาท์ดาวน์แล้ว

 

................ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย.....ไอ้บ้าเบสบอล.....

 

 

อีก 10 วินาที...

 

ขอโทษนะโกคุเดระ....

 

สิ้นคำพูด..ร่างสูงโปร่งตรงหน้าดึงตัวเขาเข้าไปโอบกอด แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายตัวไปไหน...

 

“แก....แกเป็นบ้าอะไรของแก?”

น่าแปลกที่เสียงของเขากลับอ่อนลง ทั้งๆที่เขาน่าจะโวยวายมากกว่านี้แล้วสะบัดตัวหนีไป..

 

 

................

 

..........

 

......

 

 

ขอแค่ไม่กี่วินาทีนี้นะ....

 

....................หมายถึง...ขอเนียนกอดฉันแค่ไม่กี่วินาที.....ใช่มั้ย.....เจ้าบ้า....

 

ได้ยินเสียงคนในย่านการค้าตะโกนเคาท์ดาวน์..

 

5..........

 

4.......

 

....ขี้โกงจังนะแก.....

 

2...

 

1

 

Happy New Year!!!!

 

ได้ยินเสียงพลุมากมายถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้า  สั่นหวั่นไหวทั่วทั้งท้องฟ้า

 

พร้อมกับที่อ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้ได้คลายตัวออกจากเขา...

 

สวัสดีปีใหม่นะ โกคุเดระ... ฉันอยู่กับนายมาอีก 1 ปีแล้วนะ ปีนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

ยามาโมโตะส่งยิ้มหวานให้เขาพลางยกมือขึ้นเกาหัวที่เป็นท่าแก้เขินของตัวเอง

 

เออ

โกคุเดระหันตัวไปยังเส้นทางที่จะกลับบ้านของตน พลางรู้สึกถึงแววตาสลดของบุคคลที่อยู่ด้านหลัง

คงเพราะยามาโมโตะหวังให้เขาสวัสดีปีใหม่ให้ หรือก็หวังของขวัญปีใหม่ละมั้ง...

แต่ของขวัญปีใหม่นี่....คงจะไม่มีให้ล่ะนะ..

 

ขอโทษนะโกคุเดระ..ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญปีใหม่ให้นาย ก็ไม่คิดว่าจะเจอนายในวันนี้น่ะนะ นายคงจะไม่งอ –”

 

ยืนบ้าอะไรอยู่... ไปส่งฉันที่บ้านสิฟะ รับผิดชอบที่อยู่ดีๆก็ลากฉันมาหน่อยสิ!!”

เขาตั้งใจจะไม่หันกลับไปมองหน้ายามาโมโตะ ไม่ใช่เพราะไม่อยากเห็นหน้า

แต่เพราะกลัวว่าหมอนี่จะสังเกตความผิดปกติของเขาที่เกิดขึ้นจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อยๆบนใบหน้าของเขา

 

แต่ทำไม...รู้ตัวอีกที...เขาก็กำลังจ้องใบหน้าดีใจของหมอนี่เสียแล้ว

 

จ้าๆ

พลันมือหนาก็คว้ามือบางเย็นเฉียบที่ซุกอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ต จับไว้แน่นราวกับกลัวเขาจะดึงมือกลับ

 

 

......เจ้าบ้า....กลัวฉันจะหนีแกไปรึไง......ก็บอกแล้วไงว่า.....มือแกอุ่นดี....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาไขกุญแจปลดล๊อคห้องเรียบร้อย เจ้าบ้าเบสบอลทำหน้าที่ลุล่วงมาส่งเขาถึงหน้าห้องอพาร์ทเมนต์..

ก็ถึงเวลาลำลาของค่ำคืนนี้...

โกคุเดระหันไปสบนัยน์ตาสีน้ำตาลที่แสดงแววตาสลดและเสียดายออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เจ้าของนัยน์ตานั้นฝืนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง และรอคอยให้เขาเข้าห้องไป

 

สวัสดีปีใหม่อีกครั้ง แล้วก็..ราตรีสวัสดิ์นะ

 

นัยน์ตาสีมรกตและสีน้ำตาลมองต่ำลงราวกับไม่อยากมองภาพที่ต้องอำลากัน พลางคิดทบทวนในใจ...

 

.......หมอนี่ทำให้เขาไม่อยู่เดียวดายในค่ำคืนข้ามปีเป็นครั้งแรก....

 

.......ที่ตลอดมาเขาเพียงตัวคนเดียวเท่านั้น....นี่อาจจะเป็นเหตุผลเพียงพอแล้วสำหรับเขา...

 

....ก็อยากให้ของขวัญปีใหม่อยู่หรอกนะ...แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะให้..

 

 

 

 

 

 

ยามาโมโตะ

 

ใบหน้าเจ้าของชื่อเงยขึ้น ก่อนจะถูกดึงลงด้วยมือขาวซีดที่กระชากคอเสื้อลงมา

ให้รับจูบจากริมฝีปากบางนี้ เขาปิดตาแน่น ไม่อยากมองทั้งใบหน้าของคนตรงหน้า

ทั้งภาพที่เขากำลังทำอะไรอยู่ รับรู้แต่เพียงของขวัญที่ตัวเองก็รับมอบให้เท่านั้น

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างตกใจกับสิ่งที่คนตรงหน้ามอบให้ ก่อนจะหลับตาลง
ตอบสนองที่สิ่งถูกมอบให้มา แล้ว
กดใบหน้าหวานให้ติดกับผนังข้างประตูห้อง
และใช้แขนข้างหนึ่งเท้ากับผนังเอาไว้
ส่วนมืออีกข้างกดร่างบางให้แนบกับตัวเขามากขึ้น

 

แขนเรียวบางเปลี่ยนมาโอบลำคออีกฝ่าย แม้ยามาโมโตะไม่มีทีท่าว่าจะถอนปากออกแม้แต่น้อย

กลับยิ่งรุกเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีอากาศจะหายใจ

 

...............เขาไม่อยากปล่อยยามาโมโตะไปเช่นกัน..........

 

 

 

 

 

 

 

 

...........ขอบใจนะ....เจ้าบ้าเบสบอล.......................ขอบใจสำหรับปีที่ผ่านมา.................

 

..............ปีนี้....ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยเหมือนกัน..........

 

 

 

Happy New Year  นะ....เจ้าบ้าเบสบอล....

 

- End -

 

 

 

 

 Happy New Year ~~~! คร้าบท่านผู้ชม~~!

มาลงก่อนวันสิ้นปี 1 วัน อยากจะลงตอนเที่ยงคืน 31 อยู่หรอกนะ...

ใครที่อ่านจบแล้ว..คอมเมนท์ด้วยน่อ..ไม่ได้แต่งมาเป็นเดือนละ =w="

ไม่มีการวางพล๊อตก่อน คิดจะพิมพ์ก็พิมพ์เลย ก็เลยได้ฉะนี้แล...

ถึงบางคน....

ทำไม......ทำไม...ต้องหัวเราะแปลกๆกันด้วยห๊า!!!

หุบยิ้มกันเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย!!

ไอ้พวกที่คิดอะไรแปลกๆกับคนเขียนอยู่น่ะ!!!

OTL

/me อุดหูแบบสุดหูรูด!!

ปล. เหลือไพรเวทในบ้านสินะ..